انار از جمله مهمترین محصولات باغبانی در ایران و جهان میباشد، که در مناطق گرمسیری و نیمهگرمسیری کشت میشود. یکی از مهمترین عوامل محدود کننده رشد و نمو گیاهان به ویژه درختان میوه محدودیت منابع آب قابل استفاده است. شناخت گیاهان متحمل به خشکی و آشنایی با مکانیسمهای تحمل به خشکی برای مقابله با اثر سوء تنش خشکی ضروری است. به همین منظور پژوهشهایی با بررسی اثرات تیمارهای کمآبیاری بر روی ارقام مختلف انار در ایستگاه تحقیقات انار ساوه انجام گردید. نتایج این پژوهشها نشان داد که تنش آبی در انار به طور عمده برخصوصیات مورفولوژیک و فاکتورهای فیتوشیمیایی تاثیر میگذارد. تنش آبی باعث افزایش تعداد شاخههای جانبی، تعداد پاجوش و کاهش رشد طولی در درختان گردید. تنش ملایم (محدوده 55-60 درصد ظرفیت زراعی) به عنوان شرایط بهینه برای افزایش سطح قابل توجهی از محتوای فنل کل و سیانیدین 3- گلوکوزاید، قند محلول و اسید غالب در آب میوه معرفی شد. در بین ارقام مورد بررسی رقم قجاق و یوسف خانی، ملس ترش ساوه و پوست سفید شیرین با عملکرد بالا در شرایط تنش ملایم، بیشترین تحمل به خشکی را داشتند. بنابراین، این ژنوتیپ ها به عنوان ژنوتیپهای برتر برای کشت در مناطق خشک توصیه میگردند. ژنوتیپ پوست سیاه با بالاترین رشد رویشی در شرایط تنش ملایم به عنوان پایه متحمل به خشکی پیشنهاد میشود. بنابراین در شرایط کمآبی، آبیاری درختان با میزان آب 55-60 درصد ظرفیت مزرعه در باغات انار توصیه میگردد. همچنین استفاده از ارقام متحمل به کمآبی در احداث باغات جدید قویا توصیه میگردد.
)